Paryska młodość
Narodziny na emigracji, w czasach kiedy Polska znajdowała się pod zaborami, oraz zaangażowanie rodziny w walkę o niepodległość kraju miały niebagatelny wpływ na wychowanie i edukację małego Władysia. Rodzice dbali o jego rozwój duchowy, intelektualny i fizyczny – kluczowe wartości czerpali z etyki chrześcijańskiej, pragnęli ukształtować osobę szlachetną, obowiązkową, zdolną do wytężonej pracy, a w razie potrzeby także do wyrzeczeń.
W ich francuskim domu panowała ciepła atmosfera, którą budowali bliżsi i dalsi krewni: Zamoyscy, Działyńscy i Czartoryscy. Rodzina dopilnowała, aby chłopiec dobrze znał język polski, rodzimą literaturę, historię i geografię. Pomoc w tym zakresie nieśli także sekretarz generała Leonard Niedźwiecki oraz pedagog i działacz emigracyjny Józef Rustejko.
W wieku 7 lat Władyś uczęszczał na prywatny kurs, później podjął naukę w elitarnej paryskiej szkole średniej, a następnie – zgodnie z wolą zmarłego ojca – złożył papiery do École polytechnique, gdzie miał szansę uzyskać stopień oficerski. Mimo kilkakrotnych prób na politechnikę się nie dostał i w 1875 r. wstąpił na 5 lat jako ochotnik do armii francuskiej. Trudności i rozczarowania jakie Władysław napotkał na tym etapie życia, zaowocowały wyborem alternatywnej drogi dalszego rozwoju – w 1879 r. został attaché przy Francuskiej Komisji na Wystawę Powszechną w Sydney i ruszył w podróż na drugi koniec świata.
