Soft power nieistniejącego państwa
Władysław Zamoyski regularnie wyjeżdżał do Paryża, gdzie angażował się w życie polskiej emigracji i pracował na rzecz organizacji charytatywnych. Włączał się ponadto, wzorem rodziców, w inicjatywy mające na celu uświadomienie międzynarodowej opinii publicznej ważności sprawy polskiej, pozyskiwanie sojuszników oraz przekazywanie rzetelnych informacji o podzielonym przez zaborców kraju i położeniu jego mieszkańców. Na tym polu intensywnie współpracował z utworzonym przez lwowską Radę Narodową w 1907 r.
Biurem Informacyjno-Prasowym, które uruchomiło swą placówkę m.in. w Paryżu – kierował nią Kazimierz R. Woźnicki. Do zadań Biura należało także wspieranie rodzimych publikacji specjalistycznych. Rada Narodowa rozpoczęła akcję, której patronował Henryk Sienkiewicz – do europejskich twórców i intelektualistów skierowano ankietę pytającą o opinię na temat polityki niemieckiego rządu względem Polaków. Zebrano ponad 200 odpowiedzi, które opublikowano w 1909 r., co wywołało realne poruszenie wśród zachodnich społeczeństw.
I wojna światowa zastała Zamoyskich w Paryżu, którzy jako francuscy obywatele nie mogli powrócić do swych majątków położonych na terenie państw centralnych. Pomimo kłopotów z dostępem do środków finansowych, aktywnie uczestniczyli w życiu publicznym. Hrabia kontynuował wspieranie działań informacyjno-wydawniczych i wraz z siostrą niósł pomoc rodakom. Do wolnego kraju powrócił wiosną 1920 r. i po latach wygnania zamieszkał na stałe w Kórniku.
