Władysław Zamoyski występuje o koncesję na budowę linii kolejowej mającej połączyć Zakopane i Nowy Targ z Chabówką. Początkowo, uwzględniając możliwości finansowe, przewidywał, że będzie ona dostosowana pod kolej wąskotorową.
15 marca 1894 roku decyzja ministerstwa ds. handlu o udzieleniu Władysławowi Zamoyskiemu koncesji przedwstępnej na budowę wąskotorowej linii kolejowej Chabówka‒Zakopane. Umożliwiła ona rozpoczęcie prac projektowych. 1897 luty Sejm galicyjski, uwzględniając życzenie Ministerstwa Wojny, przy zapewnieniu wsparcia finansowego z budżetu centralnego, podejmuje decyzję o budowie normalnotorowej linii Chabówka–Zakopane. 4 października 1897 roku hrabia otrzymuje koncesję na budowę i eksploatację normalnotorowej linii kolejowej Chabówka‒Zakopane na 90 lat. Długość trasy obliczono na 43,6 km; przewidywano, że pociągi będą na niej osiągać maksymalną prędkość 25 km/h. Jednym z warunków hrabiego Zamoyskiego było to, aby udział w budowie kolei mieli Polacy. 25 października 1899 roku linia kolejowa Chabówka‒Zakopane zostaje otwarta i oddana do eksploatacji. Ze względu na pobyt w Wielkim Księstwie Poznańskim hrabia nie był świadkiem tego wydarzenia.
